Daar gaan we dan. Het reisverslag in supersneltreinvaart van de “Supergeniale KPMG ITA P&T Amstelveen Skitrip”, ofwel SKIPAS! Nog niet met foto’s maar die volgen hopleijk snel.

Woensdag (3 weken geleden alweer, pfff) na werktijd was het dan zover. De beamer shiny, skispullen ingepakt, proviand in 2(!) AH-zakken en Multimedia-Martijn op de achterbank: met een 220V adapter, een tablet-PC en een laptop met 19 uur aan filmpjes en foute muziek hoefden we ons niet te vervelen (“Zal ik de laptop voorin zetten, zodat we allemaal CSI kunnen kijken?” - “Gast! Ik ben aan het rijden!”).

Heerlijk zes uur aaneengesloten over de Deutsche Autobahn zoeven met 210km/u (bergaf, met een volgeladen auto, dat dan weer wel) met slechts één tussenstop, zo rollen wij. Woensdagnacht overnachten in zo’n pseudo-sleazy roadside motel, nog net niet weggelopen uit één of andere slechte Amerikaanse slasher movie. De volgende dag nog 2,5 uurtjes naar het hotel, spullen droppen en rechtsstreeks naar de piste, alwaar het organiserend committee en nog enkele enthousiastelingen al bezig waren.

Bij de lift aangekomen: gatver, regen en 8 graden! Boven was het gelukkig droog en zelfs helder zicht, maar wel met papsneeuw. Ach, de lol met collega’s wordt er niet minder om en de biertjes en Fliegende Hirschjes aan het eind worden er niet kouder of onsmakelijker van! Weer beneden was het wachten op de aankomst van de overige reisgenoten: van junior tot partner, iedereen was erbij! De SKIPAS kon nu echt beginnen.

Bij het hotel eerst een hapje gegeten om daarna een apres ski tent op te zoeken. Op zulke momenten laat ik mij altijd in een taxi drukken en wacht ik op wat komen gaat: apres-ski muziek is namelijk niet echt mijn ding totdat ik in de kroeg sta. Dus, taxi, rijden, aankomen. Waar? De allerfoutste kroeg allertijden: denk Nederlands, denk Wolter Kroes, denk goud, denk tattoos, denk Flügel. De Bastille of het Cooldown Cafe zijn er niets bij. Erg grappig om daar met seniors en partners te staan en mee te bleren met de foutste muziek. Temperatuur stijgt, niveau daalt.

Erg mooi om op dat moment niet alleen de junior stafleden de pinten te zien aanrukken, maar ook partners vooraan de bar die bier met meters tegelijk de groep in torpederen. Met zo’n groep in een kroeg neem je langzaam alle aandacht over en voor je het weet sta je gezamenlijk op podia mee te bleren met de foutste hits uit (helaas) de Nederlandse hitgeschiedenis; “Heb je even voor mij” in plaats van “Du hast die Haren schön!”. Vooruit dan maar: Nederlandse hits. Speciaal voor de collega die recent het magische carnaval heeft ontdekt nog even “Sjiek is miech dat” van de Limburgse Fabrizio aangevraagd. Toch nog een beetje bijna-Duits.

Ochtend: klein spijkertje in mijn harses. ’s Avonds een vent, maar tegenwoordig ’s ochtends een nat theezakje. Ach, paar schuivers maken op de piste en je bent zo weer boven Jan. Helaas weer regen, maar gelukkig was er een touringcar geregeld naar de pistes van het wunderschöne Kaltenbach (jawohl!). Daar aangekomen op je skischoenen de betonnen parkeerplaat afklossen en daar een mannetje of 50 van onze ITA collega’s uit de Meern tegenkomen. Toeval! Ook leek het alsof de ski’s van één van de partners gejat waren, maar bleek uiteindelijk dat een kersverse junior ze per ongeluk mee had genomen; mooie binnenkomer! Halverwege die dag bleek ook nog even dat ik de skibril die ik van dezelfde partner had geleend ergens in het koffiehuis had laten slingeren; zelf was ik dus ook niet heel lekker bezig. Maar uiteindelijk heb ik in een noodgang voor hem uit weten te skien en de bril veilig kunnen stellen; over bijna-career-limiting-moves gesproken ;) .

Die avond kon, omdat de touringcar achterbleef, het après-ski-leven van Kaltenbach op zijn donder worden gegeven. Nadat de laatste personen de slushpuppy-dalafdaling hadden getrotseerd, waarbij ik zeker weet dat één van de partners er 3 tinten grijzer uit is gekomen, konden we een mooie tent met eindelijk echt goed foute après-ski muziek opzoeken. Dit leverde mooie het-is-stil-aan-de-overkant-achtige momentjes op waarbij samen met kantoor de Meern werd gedaan wie er om het hardst kon meeschreeuwen met de muziek. En uiteraard wie de meeste Vliegende Hertjes kon verorberen. Erg mooie avond. Alleen jammer dat de tent al om 19.30 sloot. Dan maar in de hotelbar het licht uitgedaan.

De volgende ochtend kon er weer geskied worden en zowaar met goed zicht, zelfs zon en verse sneeuw. Dat leidde tot één van de betere ideeën van de vakantie: laten we hier een stukje off-piste gaan! Echt de stomste beslissing ooit! Allereerst omdat ik onder paniekerig gejoel het snowboard van een collega naar beneden heb moeten zien zoeven, zonder die collega erop en ten tweede omdat ik samen met 3 anderen een verkeerde route koos, waardoor we tot onze nek in de sneeuw tussen de lawinehekken belanden. Verdorie 3 kwartier gekost om ons daaruit te redden. Ach, een goed verhaal mag wat kosten.

Richting après-ski toch maar besloten om zelf ook die dalafdaling te doen, samen met de meest die-hard skiers/boarders; erg intensief maar wel rewarding om direct de (zelfde) après-ski tent in te kunnen skien. De kracht van herhaling deed die avond goed zijn werk: zelfde muziek, zelfde mensen, zelfde drank, zelfde lol. Jammer genoeg begonnen de inspanning en het feesten hun tol te eisen en waren er ‘s avonds na het eten net wat minder mensen te porren voor een aftopsessie buiten het hotel; uiteraard was het heldenteam van IT Strategy wél voltallig van de partij! Goed werk mensen!

De volgende ochtend was het helaas alweer tijd om te vertrekken; moe, brak, maar voldaan. Heren en dames, het was een topreisje. Volgend jaar weer… En als je nu solliciteert, kun je volgend jaar misschien wel mee!